Platform Sensikids ondersteunt sensitieve, prikkelgevoelige kinderen

De vakantie is begonnen. Voor de achtste-groepers is het de start van een grote overgang. Sommigen gleden de basisschool uit via een glijbaan. Anderen mochten skates meenemen en rollend afscheid nemen terwijl ze werden toegezongen door een haag kinderen. In ieder geval is voor elke leerling uit groep acht een eind gekomen aan een paar maanden van afronding. Zes weken heerlijk vrij en dan... In deze intense fase zullen de kinderen zeker met uitdagingen te maken krijgen. Weerstand zal hun deel zijn. Juist in deze fase zal hun potentie om zich te ontwikkelen worden aangesproken. Soms echter, lukt het niet om zelf oplossingen te bedenken. Ik wil hier graag twee voorbeelden geven waarin pubers met mij een oefening deden waardoor ze zich veiliger konden voelen in de groep en in nieuwe situaties. Graag stel ik ze eerst even aan je voor: Het meisje van dertien praatte met zachte stem en keek me nauwelijks aan. Ze voelde zich onveilig op school. Ze zat in de brugklas. De meiden uit d...

 foto: Sensikids.nl Het valt niet altijd mee om in de klas geconcentreerd te zijn. Prikkels om je heen kunnen je behoorlijk afleiden. Ook kun je nog te jong zijn waardoor je aandacht van nature nog vaak verspringt. Om je aandacht te kunnen richten is het nodig dat je je eigen wil kunt richten. Een kind dat te jong is luistert nog voornamelijk naar zijn kleine kinderwilletje. Dit kinderwilletje reageert impulsief op prikkeling van binnenuit (Leuke ideetjes en plannetjes) en op prikkeling van buitenaf (Hé! een auto op het schoolplein! Wie, wat? Hé! Robbert speelt met de iPad! Ik wil ook! O jee! Wat een lawaai! O jee! Wat een moeilijke opdracht!) Nu kun je als kind leren om je aandacht te kunnen richten. Platform Sensikids ontwikkelt oplossingen voor sommige kinderproblemen. Dus ook voor het aandacht probleem hebben we iets bedacht. Zo kun je als ouder je kind helpen. Ons eenvoudige 'Waar ben je met je aandacht' protocol is als volgt: Maak een afspraak d...

Sinds enige tijd is een grote groep begeleiders van kinderen aan het werk geslagen met kinderen om ze te helpen met het verwerken van prikkels of reflexen te inhiberen. Dat is mooi. Ook ik deed een opleiding prikkelverwerking (bij Facet trainingen) en heb geleerd een en ander te herkennen bij de sensitieve kinderen. Daardoor kan ik steeds beter goede adviezen geven. En eerlijk is eerlijk, ook ik denk wel eens, dat wanneer ik op jonge leeftijd beter was begeleid op prikkelverwerking en emotioneel en sociaal gebied, het allemaal wat makkelijker was gegaan met mij op school. Vermoed ik. Want ik kan het ook weer niet echt met zekerheid zeggen. Je hebt ook gewoon laatbloeiers. Ik ben er denk ik één van. De fysieke (materialistische) kijk op (hoog)sensitiviteit neemt, naast de psychologische en karakterologische benadering van de sensitieve kinderen en volwassenen, een steeds grotere plaats in. Ik maak me daar eigenlijk wel zorgen om. Voor we het weten is hoogsensitiviteit echt ...

Lees in deze blog hoe kinderen vaak nog steeds vooral op hun (negatieve) gedrag worden beoordeeld, in plaats van op hun talenten. De avond voor ik zou vertrekken voor een korte vakantie kreeg ik een telefoontje van een moeder. Ze was erg verdrietig, en nogal in paniek. Ze wilde advies. Eigenlijk had ik geen tijd. Ik was aan het inpakken en zou midden in de nacht vertrekken. Echter de toon van haar stem alarmeerde me en ik ging er toch voor zitten. Wat gebeurde er? Haar zoon is bij mij in de praktijk geweest toen hij zes jaar oud was. Hij zat in groep 3 (vroege leerling). Hij had grote moeite om zijn aandacht te richten (hij was pas zes). Maar de juf maakte zich zorgen. Omdat inmiddels meer kinderen van deze school met succes de cursus Ik ben Oké! volgden had zij naar mij doorverwezen. Haar zoontje was nog erg speels en leek voortdurend laag alert zodra er gewerkt moest worden. Hij dweilde over de vloer, hing in de stoel en niets leek hem te kunnen activeren. De cursus was w...

www.sensikids.nl Er zijn een paar zaken waaraan we hoogsensitiviteit herkennen volgens Elaine Aron. 1. Er is een versterkte zintuigelijke waarneming en verfijndere verwerking van prikkels. Dit is de reden dat HSP's gevaar makkelijker herkennen. Natuurlijk betekent dit ook dat diverse zintuigelijke systemen extra gevoelig kunnen zijn: de huid, de ogen en oren, proeven en ruiken. We zouden een vergissing maken wanneer we de hoogsensitieve mensen alleen maar aan deze factoren willen kunnen herkennen. Daarom hieronder ook een korte opsomming over de emotionele, cognitieve en spirituele eigenschappen. Maar dit stuk gaat vooral om de prikkelmijdende en prikkelzoekende kinderen. Als we dat kunnen herkennen zijn we al een flinke stap verder in het ondersteunen van de kinderen in de groep. 2. Er is een diepe reflectie op ervaringen. Dit is de reden dat HSP's een rijke innerlijke wereld kennen. 3. Er is een verhoogde behoefte aan verbinding met anderen. Straffen en belonen ...

Dit voorjaar werd in Vlaanderen een congres georganiseerd over hooggevoeligheid. Elaine Aron, founding mother van het begrip Hoogsensitiviteit, gaf daar onder andere te kennen dat hoogsensitieve jonge kinderen altijd in een lichte en positieve omgeving zouden moeten zijn. In de vakantie was mijn kleinzoon een paar dagen onze gast. Heerlijk was dat. Bijna twee jaar is hij. Iedereen die me wel eens volgt weet dat ik vind dat jonge kinderen in de imitatiewereld leven. Ze bootsen ons na. Ik schrijf graag over spiegelen. HSP's spiegelen zich suf. De oefening Energy Switch is er op gebaseerd. Ik ben het dus helemaal met Aron eens en in de opleiding die ik geef komt dit onderwerp nu al voor het zesde achtereenvolgende jaar uitgebreid aan de orde. Onze kleinzoon keek na het wakker worden naar een orkest met pianist op Youtube. Nu hebben we een piano staan, en toen onze andere kleinzoons er ook waren ging natuurlijk de klep omhoog om 'muziek te maken'. Onze kleinzoon v...

Tegenover me zit een bijzonder aardige jongen van zeventien. Hij was te laat. Het begon 'kneiter' hard te regenen en omdat hij even wachtte tot het ergste voorbij was miste hij de bus. Gelukkig hebben we nog drie kwartier. Hij vertelt me een en ander over de afgelopen tijd. 'Ik ben een thuiszitter, ga niet meer naar school.' Hij bezocht een paar jaar een school voor bijzonder onderwijs, kreeg jaren terug de diagnose ADHD, vond zichzelf dom en dacht dat iedereen dat moest denken gezien zijn resultaten en gezien het feit dat hij op de school voor bijzonder onderwijs zat. Tsja, hoe kwam hij daar ooit terecht? 'Nou, weet u wel, de ADHD?' Hij werd de laatste twee jaar ook begeleid door een jeugdpsychiater van een grote instelling. 'Die wist het ook niet meer', zei de jongen. 'Hij wilde me ook de diagnose autisme geven omdat ik erg sensitief reageer op geluiden en prikkels om me heen en dan niet meer kan communiceren.' 'Ik wist het ook ni...