Doorgaan naar hoofdcontent

Hebben kinderen wel ADHD?

Zoals Laura Batstra in haar boek over ADHD aangeeft bestaat ADHD niet. De titel intrigeert en geeft direct de richting aan die ze wil tonen: Hoe behandel je ADHD? Door de diagnose niet te stellen.
Volgens mij bestaat ADHD inderdaad niet in de meeste gevallen. Wel zijn er momenteel veel drukke kinderen die te makkelijk reageren op innerlijke en uiterlijke impulsen. En er zijn volwassen mensen met allerlei belangen, niet alleen farmaceuten en artsen, ook ouders en leerkrachten die zich voor problemen geplaatst zien.
De discussie op internet en via de Volkskrant (VK columniste Malou van Hintum komt eerdaags zelf met een boek over zin en onzin van diagnoses...) is interessant genoeg.
Okay! Wat zal ik er aan toevoegen?
Mijn eigen ervaring en mening toch maar.

De vele breinonderzoeken die worden gedaan leveren voor mij onverwacht toch ook iets goeds op.
Want  inmiddels is bekend dat we van pubers bijvoorbeeld niet veel moeten verwachten op het gebied van plannen en zelfsturing, hun brein past zich immers aan en bouwt zich op.
Hoe kan het dat we van jonge kinderen (want de meeste diagnoses ADHD worden al vroeg vastgesteld en vaak bij jongens) dat wel verwachten?
Deze week kwam een meiske van acht naar me toe. Ze kan zich slecht concentreren in de klas. Ook is ze assertief. Ze stapt makkelijk op dingen af. Telkens als ze niet snapt hoe ze iets moet oplossen wordt ze druk. Dan stapt ze op anderen af, vermijdt het probleem door haar aandacht op anderen te richten en zit ze te wiebelen. Ze is dominant aanwezig op die momenten.
Haar moeder praatte en praatte tijdens om gesprek. Het meiske zakte steeds meer onderuit. De moeder is ongerust, ze probeert een oplossing te vinden. De juffen gaven aan dat er misschien ADHD in het spel is? Ik snap haar woordenvloed wel.
Ik stelde een vraag aan dit jonge kind. Kun je dit probleem zelf oplossen?
Ze schudde opgelucht haar hoofd. Nou; ik snap het denk ik wel hoor, zei ik. Hoe oud ben je eigenlijk? Ze antwoordde: Acht! Ik zei: Hoe oud denk je dat ik ben? Ze keek en gaf geen antwoord. Ik vulde in: vierenvijftig jaar. Hoe veel langer ben ik al op de aarde dan jij?
Ze telde op haar vingers. Kwam er niet uit. Nee, zei ik, dat is ook een moeilijke som toch? Als je acht bent kun je dat eigenlijk nog niet zo makkelijk weten volgens mij! Je leert elke dag, net als ik, en ik heb zesenveertig jaar langer de tijd gehad dan jij om alles te kunnen wat ik vandaag aan jou laat zien. Als je acht bent hoef je nog niet alles te weten wat de grote mensen weten. Je kijkt, leert en oefent heel veel om later - als je vierentwintig bent- te weten hoe allerlei dingen moeten.

Veel volwassenen denken dat de kinderen al vroeg van alles kunnen. Dat komt omdat ze ons imiteren, in ieder geval qua gedrag en verbaal. Maar of ze dan alles werkelijk begrijpen is maar de vraag! Er is veel faalangst onder jonge kinderen. Veel kinderen lopen op hun tenen. Dit wordt mijns inziens volkomen onderschat. In plaats van daarop te anticiperen, komen we met een protocol dat gebaseerd op is op een classificatiesysteem uit de VS dat altijd start met medicatie. En dat terwijl ouders vinden dat hun kind uniek is. Dit systeem negeert de vrije keuze van zowel ouders als kinderen. Psychiatrie is het enige veld waarin we mensen tegen hun zin, zonder juridische onderbouwing zich kunnen laten aanpassen aan ... Ja, aan wat eigenlijk? Natuurlijk zijn daar de echte problemen. Die horen thuis binnen de psychiatrie. Maar de meeste kinderen die nu een diagnose meekrijgen horen echt niet thuis in de GGZ. Is er alsjeblieft een onderzoeker of journalist die op zoek gaat naar kengetallen voor wat betreft de enorme groei van jeugdpyschiatrische instellingen het afgelopen decennium ? De psychiatrie heeft zich het onderwijs binnen gewurmd. Het beruchte psychiatrisch classifiactiesysteem heeft er daar vervolgens alleen maar voor gezorgd dat ook juffen en ouders hun handen er niet meer voor omdraaien en in een mum van tijd een huis,-tuin- en keuken diagnose stellen bij een druk of lastig kind. Het is het onbewust oordelen van de betrokkene die denkt het te weten, dat onze kinderen de das om doet in dit geval.

Onze consulenten van stichting Wijze Moeders geven een cognitieve training aan sensitieve tot hoogsensitieve kinderen, kinderen dus die meestal erg prikkelgevoelig zijn. Ze leren een uitgestelde reactie in zichzelf op gang te brengen op prikkels, gebeurtenissen en wat ze zelf ervaren en voelen. De cursus is overigens geschikt voor alle kinderen. Soms zijn ze pas 5 als ze komen in mijn praktijk, maar juist dan zijn ze gevoelig voor wat ze krijgen aangereikt. Als dat op een positief vriendelijke manier gebeurt, is de kans op ontwikkeling van faalangst minder lijkt me.  De kinderen vinden de cursus leuk. En dat is zoals het hoort: een kind tot tien mag het leven best leuk vinden. Maar op dit moment drukken we echte en pure vreugde bij kinderen behoorlijk de kop in met alle eisen en verwachtingen die aan het kind worden gesteld.
Ik hoop daarom dat Laura Batstra stand houdt!
Chapeau!

Sylvia van Zoeren
www.de-praktijk.org
www.powerpubers.nl





Reacties

Populaire posts van deze blog

Visuele hooggevoelige kinderen en rekenen

De vakantie is voorbij en de agenda raakt langzaam weer gevuld. De trainingen gaan weer van start en de kinderen willen weer langskomen in mijn praktijk.
Mij bereikte ook al een vraag. Dit keer over rekenen en waarom hooggevoelige kinderen daar moeite mee kunnen hebben
illustratie uit Karel Cavia deel I
www.karelcavia.nl

Zelf heb ik nog een vraag als leerkracht. Mag ik die jou stellen? We zien dat veel gevoelige kinderen bij ons op school moeite hebben met rekenen. Is dit toeval (dat het toevallig veel gevoelige kinderen zijn die rekenen lastig vinden, maar het een andere reden heeft ) of is dit iets dat jij herkent en kun jij ook uitleggen hoe dit kan en hoe wij hen hierbij kunnen helpen? We zien dat de huidige manier van rekenen ( op inzicht gericht, veel verhaaltjessommen ) hun erg onzeker maakt, zo ook de cito rekenen. Hooggevoelige kinderen zijn vaak ook heel visueel. Omdat ze veel details waarnemen en ze daardoor wellicht een uitgestelde reactie hebben op visuele informatie, kan het zi…

Mijn kind ziet kleurtjes

Deze keer een vraag over het waarnemen van kleuren door een klein meisje.


Wil je ook een vraag beantwoord krijgen? 
Stel hem via: info@de-praktijk.org


De vraag deze keer is:



Mijn dochter van 8 ziet als ze gaat slapen, als ze ontspannen is met ogen dicht, groene kleurtjes, ze bewegen als een lavalamp en van buiten/boven/onder naar binnen, eerst langzaam dan steeds sneller, ze komt hierdoor heel moeilijk in slaap, ze vindt het niet eng, alleen maar vervelend. Ik ben naar de huisarts geweest maar die wist het niet, hij zou met een oogarts overleggen en mij terugbellen, maar heeft dat tot dusver niet gedaan. Dus ik denk dat het een “probleem” is van andere orde, misschien dat u wat antwoorden voor me heeft.

Je dochter is nog 'open' bij haar derde oog. Waarschijnlijk ziet ze met haar niet fysieke oog, haar eigen kleurtjes, de kleur van het hartchakra.


Kleine kinderen kunnen met het derde oog dingen zien die wij als volwassene niet meer kunnen waarnemen. Rond het zevende jaar sluit dit gebi…

Tics. Hoe erg is het?

Mijn kind heeft tics.
Vraag: mijn zoontje is 7 jaar. Hij is nog erg speels. Sinds de vakantie heeft hij tics. Ik ben eerlijk gezegd bang dat hij er niet van af komt. Wat kan ik doen?
Jonge kinderen vinden zelf nog geen goede oplossingen als ze stress ervaren. Om er toch mee om te kunnen gaan ontwikkelen ze soms tics, steeds terugkerende lichamelijke uitingen zoals oogknipperen. Ook is het mogelijk dat ze repeterende geluiden maken, zoals het schrapen van de keel, kuchen etc.  Omdat tics zo opvallend zijn, - wat van binnen wordt gevoeld, wordt immers aan de buitenkant  getoond - , zijn volwassenen nog wel eens geneigd om er veelvuldig op te reageren. Soms generen ze zich zelfs een beetje voor hun kind. Het is immers ook zichtbaar voor anderen. Dat is begrijpelijk, maar ook onhandig. Als ouders steeds reageren, geven ze het kind namelijk het gevoel iets niet te kunnen. Je eerste uitdaging is niet steeds te reageren. Zeg dus niet “Hou op!” Je kind weet immers niet hoe het moet ophouden. Bo…