Doorgaan naar hoofdcontent

Het 'appeltaart verhaal'. Over hoogbegaafde thuiszitters

Tegenover me zit een bijzonder aardige jongen van zeventien.
Hij was te laat. Het begon 'kneiter' hard te regenen en omdat hij even wachtte tot het ergste voorbij was miste hij de bus. Gelukkig hebben we nog drie kwartier.

Hij vertelt me een en ander over de afgelopen tijd.
'Ik ben een thuiszitter, ga niet meer naar school.' Hij bezocht een paar jaar een school voor bijzonder onderwijs, kreeg jaren terug de diagnose ADHD, vond zichzelf dom en dacht dat iedereen dat moest denken gezien zijn resultaten en gezien het feit dat hij op de school voor bijzonder onderwijs zat.
Tsja, hoe kwam hij daar ooit terecht?
'Nou, weet u wel, de ADHD?'

Hij werd de laatste twee jaar ook begeleid door een jeugdpsychiater van een grote instelling.
'Die wist het ook niet meer', zei de jongen. 'Hij wilde me ook de diagnose autisme geven omdat ik erg sensitief reageer op geluiden en prikkels om me heen en dan niet meer kan communiceren.'
'Ik wist het ook niet meer.' Hij zucht en zakt onderuit. 'En toen wilde ik niet meer. Niet meer naar die school.' 'En ook niet meer naar die psych.'

Even later vertelt hij dat een collega van de psychiater hem nog eens ging testen halverwege vorig jaar. Uit één van de testen bleek dat hij een intelligentiescore van 134 heeft. En dat terwijl hij al die tijd dacht dat hij zwakbegaafd was! En weet je? Als ik gewoon op school had geleerd, dan had ik misschien nog wel hoger gescoord!'

'Wat is er gebeurd denk je?', vraag ik.
'Ik denk dat ik in de eerste jaren van de basisschool niet wilde. Ik droomde veel. Ik vond het gewoon niet leuk!'


'En later wilde ik alleen maar chillen. Ik heb best veel vrienden dus ik ben nooit alleen. Ik vind vriendschap belangrijker dan schoolwerk.'

Uit een andere score blijkt dat hij hoog scoort op intelligentie, maar veel lager op handelingsgericht zijn.
'Er komt inderdaad niet veel uit mijn handen', zegt hij, nog steeds onderuitgezakt zittend op de stoel.

Volg het recept

Ik vertel hem mijn 'Appeltaart' verhaal. In onze trainingen vertel ik dat verhaal vaak aan de deelnemende coaches en therapeuten  om een idee te geven van hoe dit volgens mij werkt bij kinderen en pubers. (Overigens ook bij volwassenen hoor!)

Hoogbegaafde kinderen denken vaak razendsnel en zijn meestal erg associatief. Zij onthouden beeld makkelijk, kijken goed hoe we iets doen en leren daardoor schijnbaar makkelijk. Of ze lesstof echt doorgronden is echter nog maar de vraag.

Als ik vertel dat ik die avond iets ga maken omdat mijn man morgen jarig is en ik begin de ingrediënten stuk voor stuk op te noemen dan weten ze na een drietal ingrediënten wat ik ga maken en luisteren ze niet meer. Daar komt bij dat ze irritatie gaan voelen bij een opsomming die natuurlijk onnodig is volgens hun. Onrust is het gevolg: er wordt met voeten getapt, sommigen beginnen te dromen, enkelen beginnen te gapen of neuriën zelfs.

En hier ligt nu het probleem!
Omdat er niet meer wordt geluisterd slaan ze stappen over, volgen ze het recept niet meer en hebben ze dus ook geen appeltaart aan het eind van de dag!
Je kunt best snel weten wat de bedoeling is maar of dat betekent dat je dan ook meteen weet hoe je iets doet of maakt, dat is dus de vraag. Het is natuurlijk ook dodelijk saai om te luisteren hoe ik stap voor stap een appeltaart maak. Veel leuker zou het zijn om het te doen. Maar of je dan later weet hoeveel meel je gebruikt, en hoeveel suiker, en hoe lang de taart in de oven moet, dat is ook nog maar de vraag.

'Wil je leren hoe je dingen doet?' vraag ik hem.
'Graag!' zegt hij.

Ik vraag aan de aardige jongen wat hij wil. Hij is bijna achttien en kan dan gaan werken. Hij mag nu ook al werken trouwens. Van het Bureau Arbeids Participatie. Want thuiszitten is ook niet de bedoeling natuurlijk. Maar... tsja, eigenlijk wil hij de MAVO doen. En daarna de HAVO. Zodat hij misschien toch kan gaan studeren. Maar ja, ja maar... dat kost geld, wel 135 euro per maand.

Maar ja, ja maar...

Ik zie mijn geest nu eerlijk gezegd dwalen. Hij? Thuis studeren? Met een dergelijke kloof tussen denken en doen? Maar ik verbijt mezelf. Dit heeft hij natuurlijk vaak genoeg gehoord! Aan de slag!

Onze eerste stap is een stappenplan maken.

  1. Wat wil hij? 
  2. Hoe wil hij het aanpakken? 
  3. Wat heeft hij nodig? 
  4. Wat houdt hem tegen? 
  5. Hoe zal het zijn als hij de eerste stap heeft gezet?
  6. Hoe zal het zijn om de eerste dag naar de MAVO te gaan?
  7. Hoe zal hij zich dan voelen?
  8. Wat zal hij dan denken over zichzelf?
  9. Als hij nu niets doet en het jaar 2015 is voorbij, hoe zal hij zich dan voelen?
  10. Wie kan hem helpen om zijn doel te bereiken?

Onze volgende stap is een nieuwe afspraak maken. Om negen uur in de ochtend. Lukt dat?
'Ja, ja! Ik kom!'

We gaan er voor!



Reacties

Populaire posts van deze blog

Visuele hooggevoelige kinderen en rekenen

De vakantie is voorbij en de agenda raakt langzaam weer gevuld. De trainingen gaan weer van start en de kinderen willen weer langskomen in mijn praktijk.
Mij bereikte ook al een vraag. Dit keer over rekenen en waarom hooggevoelige kinderen daar moeite mee kunnen hebben
illustratie uit Karel Cavia deel I
www.karelcavia.nl

Zelf heb ik nog een vraag als leerkracht. Mag ik die jou stellen? We zien dat veel gevoelige kinderen bij ons op school moeite hebben met rekenen. Is dit toeval (dat het toevallig veel gevoelige kinderen zijn die rekenen lastig vinden, maar het een andere reden heeft ) of is dit iets dat jij herkent en kun jij ook uitleggen hoe dit kan en hoe wij hen hierbij kunnen helpen? We zien dat de huidige manier van rekenen ( op inzicht gericht, veel verhaaltjessommen ) hun erg onzeker maakt, zo ook de cito rekenen. Hooggevoelige kinderen zijn vaak ook heel visueel. Omdat ze veel details waarnemen en ze daardoor wellicht een uitgestelde reactie hebben op visuele informatie, kan het zi…

Mijn kind ziet kleurtjes

Deze keer een vraag over het waarnemen van kleuren door een klein meisje.


Wil je ook een vraag beantwoord krijgen? 
Stel hem via: info@de-praktijk.org


De vraag deze keer is:



Mijn dochter van 8 ziet als ze gaat slapen, als ze ontspannen is met ogen dicht, groene kleurtjes, ze bewegen als een lavalamp en van buiten/boven/onder naar binnen, eerst langzaam dan steeds sneller, ze komt hierdoor heel moeilijk in slaap, ze vindt het niet eng, alleen maar vervelend. Ik ben naar de huisarts geweest maar die wist het niet, hij zou met een oogarts overleggen en mij terugbellen, maar heeft dat tot dusver niet gedaan. Dus ik denk dat het een “probleem” is van andere orde, misschien dat u wat antwoorden voor me heeft.

Je dochter is nog 'open' bij haar derde oog. Waarschijnlijk ziet ze met haar niet fysieke oog, haar eigen kleurtjes, de kleur van het hartchakra.


Kleine kinderen kunnen met het derde oog dingen zien die wij als volwassene niet meer kunnen waarnemen. Rond het zevende jaar sluit dit gebi…

Tics. Hoe erg is het?

Mijn kind heeft tics.
Vraag: mijn zoontje is 7 jaar. Hij is nog erg speels. Sinds de vakantie heeft hij tics. Ik ben eerlijk gezegd bang dat hij er niet van af komt. Wat kan ik doen?
Jonge kinderen vinden zelf nog geen goede oplossingen als ze stress ervaren. Om er toch mee om te kunnen gaan ontwikkelen ze soms tics, steeds terugkerende lichamelijke uitingen zoals oogknipperen. Ook is het mogelijk dat ze repeterende geluiden maken, zoals het schrapen van de keel, kuchen etc.  Omdat tics zo opvallend zijn, - wat van binnen wordt gevoeld, wordt immers aan de buitenkant  getoond - , zijn volwassenen nog wel eens geneigd om er veelvuldig op te reageren. Soms generen ze zich zelfs een beetje voor hun kind. Het is immers ook zichtbaar voor anderen. Dat is begrijpelijk, maar ook onhandig. Als ouders steeds reageren, geven ze het kind namelijk het gevoel iets niet te kunnen. Je eerste uitdaging is niet steeds te reageren. Zeg dus niet “Hou op!” Je kind weet immers niet hoe het moet ophouden. Bo…