Doorgaan naar hoofdcontent

Helder communiceren met een beelddenkend kind


(stel hier je vraag)

Mijn zoon luistert vaak niet of doet juist iets waarvan ik net gezegd heb dat dat niet kan of mag. En hij doet  juist dingen waarvan ik net had gezegd dat dat de bedoeling niet was.
Ik wil graag weten wat ik zelf kan doen zodat we ons allebei Oké voelen. 

Toevallig ken ik de zoon van Netty, de moeder die deze vraag stelt. Ik wil jullie op deze blog graag mijn antwoord aan haar laten meelezen.

Netty's zoon is negen jaar oud en babbelt veel. Hij lijkt wel steeds hardop uit te spreken wat hij denkt, en dat is best veel. Hij is een visuele leerling, een beelddenker. Hij neemt taal ook letterlijk, lijkt de diepere betekenins van onze taal vaak niet te begrijpen.  


Timothy, want zo heet hij,  gaat erg op in zijn eigen 'binnenwereld', hij heeft zo zijn eigen gedachtenrichtingen. Dus duidelijke communicatie is noodzakelijk, hij lijkt het anders niet te horen. 

Geen vragende eisen stellen! Dus niet: Wil je nu aan tafel komen? Maar: Ik wil dat je nu aan tafel komt. 
Het woord niet lijkt hij niet te horen. Dus probeer NIET zo min mogelijk te gebruiken. 
Ik wil niet dat je dat doet, wordt dus: Ik wil dat je stopt met....
Of nog beter: geef direct heel duidelijke informatie over wat jij wilt: Maak niet zo'n rommel: wordt dus: Ik wil dat je alles weer netjes opruimt, begin maar met....
Ik wil niet dat je zo schreeuwt, wordt: Ik wil graag dat je zachter praat. 

Als hij opdrachten krijgt zal zijn eerste reactie een instinctief "Nee" zijn, dat vooral door zijn lichaam wordt doorgegeven: geen zin... of misschien geeft het juist een opstandig gevoel door. Geef hem dus zo min mogelijk ruimte om te onderhandelen. Neem dus altijd eerste zelf een standpunt in: Ik vind nu zelf dat we aan tafel moeten gaan, anders komen we te laat. Door vriendelijk assertief te zijn, en minder onderhandelingsruimte te geven, zal er minder ruzie zijn. 

Erken de behoefte van zijn kant om nog even door te spelen: Ik snap wel dat je graag door wilt gaan, maar we gaan nu eten, als we wachten komen we te laat. 

Er zijn regels waarover wel en er zijn regels waarover je niet kunt onderhandelen. Huisregels zijn er voor de duidelijkheid, daarover hoef je niet steeds te onderhandelen. Als het goed is heb je samen een paar huisregels afgesproken. Zo niet, doe dat dan op een middag. Maak desnoods een leuk overzichtje ervan. Als het om persoonlijke smaak gaat: hagelslag of pindakaas op brood, of een spijkerbroek of korte broek aan, dan kan het kind best eigen keuzes maken. 
Regels waarover beter niet kan worden onderhandeld zijn: 
als het om veiligheid gaat (ik wil dat je rechts rijdt), 
om gezondheid (ik wil dat je gezond eet en op tijd naar bed gaat),
andermans ruimte respecteren (ik wil dat je eerst vraagt aan je broer of je met zijn lego mag spelen, of op zijn kamer komt),
levenservaring (Ik wil dat je naar me luistert. Ik ben ouder dan jij en weet daardoor meer dan jij. In dit geval weet ik zeker dat wat jij wilt doen, echt niet kan,of dit of dat effect heeft)



Tot slot: heb je zelf een goed overzicht over wat wel en niet kan binnen jullie gezin, dan is dat ook voor jezelf duidelijk. Een standpunt innemen is dan makkelijker. 

Veel moed en wijsheid!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Visuele hooggevoelige kinderen en rekenen

De vakantie is voorbij en de agenda raakt langzaam weer gevuld. De trainingen gaan weer van start en de kinderen willen weer langskomen in mijn praktijk.
Mij bereikte ook al een vraag. Dit keer over rekenen en waarom hooggevoelige kinderen daar moeite mee kunnen hebben
illustratie uit Karel Cavia deel I
www.karelcavia.nl

Zelf heb ik nog een vraag als leerkracht. Mag ik die jou stellen? We zien dat veel gevoelige kinderen bij ons op school moeite hebben met rekenen. Is dit toeval (dat het toevallig veel gevoelige kinderen zijn die rekenen lastig vinden, maar het een andere reden heeft ) of is dit iets dat jij herkent en kun jij ook uitleggen hoe dit kan en hoe wij hen hierbij kunnen helpen? We zien dat de huidige manier van rekenen ( op inzicht gericht, veel verhaaltjessommen ) hun erg onzeker maakt, zo ook de cito rekenen. Hooggevoelige kinderen zijn vaak ook heel visueel. Omdat ze veel details waarnemen en ze daardoor wellicht een uitgestelde reactie hebben op visuele informatie, kan het zi…

Mijn kind ziet kleurtjes

Deze keer een vraag over het waarnemen van kleuren door een klein meisje.


Wil je ook een vraag beantwoord krijgen? 
Stel hem via: info@de-praktijk.org


De vraag deze keer is:



Mijn dochter van 8 ziet als ze gaat slapen, als ze ontspannen is met ogen dicht, groene kleurtjes, ze bewegen als een lavalamp en van buiten/boven/onder naar binnen, eerst langzaam dan steeds sneller, ze komt hierdoor heel moeilijk in slaap, ze vindt het niet eng, alleen maar vervelend. Ik ben naar de huisarts geweest maar die wist het niet, hij zou met een oogarts overleggen en mij terugbellen, maar heeft dat tot dusver niet gedaan. Dus ik denk dat het een “probleem” is van andere orde, misschien dat u wat antwoorden voor me heeft.

Je dochter is nog 'open' bij haar derde oog. Waarschijnlijk ziet ze met haar niet fysieke oog, haar eigen kleurtjes, de kleur van het hartchakra.


Kleine kinderen kunnen met het derde oog dingen zien die wij als volwassene niet meer kunnen waarnemen. Rond het zevende jaar sluit dit gebi…

Tics. Hoe erg is het?

Mijn kind heeft tics.
Vraag: mijn zoontje is 7 jaar. Hij is nog erg speels. Sinds de vakantie heeft hij tics. Ik ben eerlijk gezegd bang dat hij er niet van af komt. Wat kan ik doen?
Jonge kinderen vinden zelf nog geen goede oplossingen als ze stress ervaren. Om er toch mee om te kunnen gaan ontwikkelen ze soms tics, steeds terugkerende lichamelijke uitingen zoals oogknipperen. Ook is het mogelijk dat ze repeterende geluiden maken, zoals het schrapen van de keel, kuchen etc.  Omdat tics zo opvallend zijn, - wat van binnen wordt gevoeld, wordt immers aan de buitenkant  getoond - , zijn volwassenen nog wel eens geneigd om er veelvuldig op te reageren. Soms generen ze zich zelfs een beetje voor hun kind. Het is immers ook zichtbaar voor anderen. Dat is begrijpelijk, maar ook onhandig. Als ouders steeds reageren, geven ze het kind namelijk het gevoel iets niet te kunnen. Je eerste uitdaging is niet steeds te reageren. Zeg dus niet “Hou op!” Je kind weet immers niet hoe het moet ophouden. Bo…