Doorgaan naar hoofdcontent

Tics. Hoe erg is het?

Mijn kind heeft tics.

Vraag: mijn zoontje is 7 jaar. Hij is nog erg speels. Sinds de vakantie heeft hij tics.
Ik ben eerlijk gezegd bang dat hij er niet van af komt. Wat kan ik doen?

Jonge kinderen vinden zelf nog geen goede oplossingen als ze stress ervaren. Om er toch mee om te kunnen gaan ontwikkelen ze soms tics, steeds terugkerende lichamelijke uitingen zoals oogknipperen. Ook is het mogelijk dat ze repeterende geluiden maken, zoals het schrapen van de keel, kuchen etc. 
Omdat tics zo opvallend zijn, - wat van binnen wordt gevoeld, wordt immers aan de buitenkant 
getoond - , zijn volwassenen nog wel eens geneigd om er veelvuldig op te reageren. Soms generen ze zich zelfs een beetje voor hun kind. Het is immers ook zichtbaar voor anderen. Dat is begrijpelijk, maar ook onhandig. Als ouders steeds reageren, geven ze het kind namelijk het gevoel iets niet te kunnen. Je eerste uitdaging is niet steeds te reageren. Zeg dus niet “Hou op!” Je kind weet immers niet hoe het moet ophouden. Bovendien realiseert het zich vaak nauwelijks dat het de tics heeft. Benadrukken levert extra stress op.

Gedrag of onbewuste reacties zijn altijd de vertaling van iets. Ouders moeten dus zoeken naar de achterliggende reden en daarmee aan de slag gaan. Speelse kinderen concentreren zich soms moeilijk.  Mogelijk omdat ze ons niet begrijpen, of omdat wij eisen stellen die boven hun macht liggen.

Negeer wat je ziet of hoort zoveel mogelijk. Laat ook op non-verbaal niveau of met je houding je afkeuring niet merken. Besef goed dat je kind niet net als jij alles al kan aanpakken of veranderen.
Deze kinderen hebben veel succeservaringen nodig. Benoem veelvuldig positieve resultaten. (Wat was het gezellig! Ik zag dat je dat heel goed deed/durfde, prima! Wat fijn dat je op tijd naar bed ging en zo heerlijk geslapen hebt. Wat heerlijk dat je zo ontspannen was!)  Geef liever geen complimenten op resultaten (wat een mooie tekening, wat een goede cijfers). Het levert ook extra stress op als je steeds op je tenen moet lopen om goede of nog betere resultaten te halen.

Zorg de komende tijd voor ontspanning, ritme en regelmaat. Als je kind weet waar hij aan toe is voelt hij zich veilig. Zorg dat je zelf rustig bent. Maak goed duidelijk wat je wilt als je opdrachten geeft.
Hou het verder goed in de gaten en vraag om professionele hulp als dat nodig is!
Veel moed en wijsheid!

Sylvia van Zoeren
www.wijzeouders,nl

Dit artikel verscheen eerder in de Schager Courant in oktober 2010

Reacties

Populaire posts van deze blog

Visuele hooggevoelige kinderen en rekenen

De vakantie is voorbij en de agenda raakt langzaam weer gevuld. De trainingen gaan weer van start en de kinderen willen weer langskomen in mijn praktijk.
Mij bereikte ook al een vraag. Dit keer over rekenen en waarom hooggevoelige kinderen daar moeite mee kunnen hebben
illustratie uit Karel Cavia deel I
www.karelcavia.nl

Zelf heb ik nog een vraag als leerkracht. Mag ik die jou stellen? We zien dat veel gevoelige kinderen bij ons op school moeite hebben met rekenen. Is dit toeval (dat het toevallig veel gevoelige kinderen zijn die rekenen lastig vinden, maar het een andere reden heeft ) of is dit iets dat jij herkent en kun jij ook uitleggen hoe dit kan en hoe wij hen hierbij kunnen helpen? We zien dat de huidige manier van rekenen ( op inzicht gericht, veel verhaaltjessommen ) hun erg onzeker maakt, zo ook de cito rekenen. Hooggevoelige kinderen zijn vaak ook heel visueel. Omdat ze veel details waarnemen en ze daardoor wellicht een uitgestelde reactie hebben op visuele informatie, kan het zi…

Mijn kind ziet kleurtjes

Deze keer een vraag over het waarnemen van kleuren door een klein meisje.


Wil je ook een vraag beantwoord krijgen? 
Stel hem via: info@de-praktijk.org


De vraag deze keer is:



Mijn dochter van 8 ziet als ze gaat slapen, als ze ontspannen is met ogen dicht, groene kleurtjes, ze bewegen als een lavalamp en van buiten/boven/onder naar binnen, eerst langzaam dan steeds sneller, ze komt hierdoor heel moeilijk in slaap, ze vindt het niet eng, alleen maar vervelend. Ik ben naar de huisarts geweest maar die wist het niet, hij zou met een oogarts overleggen en mij terugbellen, maar heeft dat tot dusver niet gedaan. Dus ik denk dat het een “probleem” is van andere orde, misschien dat u wat antwoorden voor me heeft.

Je dochter is nog 'open' bij haar derde oog. Waarschijnlijk ziet ze met haar niet fysieke oog, haar eigen kleurtjes, de kleur van het hartchakra.


Kleine kinderen kunnen met het derde oog dingen zien die wij als volwassene niet meer kunnen waarnemen. Rond het zevende jaar sluit dit gebi…